2019 deel 2

 Nadat mijn moeder werd opgenomen in de kliniek kon ze, dankzij de hulp van de sociale dienst van de kliniek,  terecht in het Aymonshof, een bejaardentehuis zeg maar in Dendermonde.  Mijn broer en ik hadden toen al beslist dat zij niet langer alleen kon blijven.  Moeder daarentegen was er van overtuigd dat haar verblijf daar maar tijdelijk zou zijn. We lieten haar gedeeltelijk in haar overtuiging want het werd hoe langer hoe meer duidelijk dat zij zelf de ernst van haar toestand niet meer kon inschatten.  

Om een lang verhaal kort te maken: op een paar maanden ging haar toestand zichtbaar achteruit, er kwamen steeds meer verwarde momenten en ergens rond eind april belandde moeder op de dienst palliatieve zorgen van de kliniek waar zij op 7 mei overleed. Mijn broer en ik waren in haar laatste uren bij haar.

Ik had het er allemaal heel moeilijk mee, en de daaropvolgende maanden waren onwezenlijk.  Enerzijds viel er een soort van last van mijn schouders maar anderzijds had ik plotseling geen moeder meer, geen echte thuis meer. Er restte enkel nog het ouderlijk huis waarvan ik elk hoekje koesterde en waar ik zoveel herinneringen in had. Ook dat zou ik weldra moeten verlaten. 

Tot de volgende keer