Pensioendagboek

 De begrafenis gebeurde in intieme kring,  op mijn aandringen.  Een koffietafel voor de familie en kennissen zag ik niet zitten omdat zoiets meer lijkt op een familiereünie en daar had ik totaal geen behoefte aan. Ik ben er zeker van dat mij dat de nodige commentaren heeft bezorgd, hoewel die nooit rechtstreeks aan mij persoonlijk werden geuit.  We dronken dus een tas koffie en aten een koffiekoek in het ouderlijk huis,  mijn broer en ik samen met onze partners en kinderen.  Het voelde vreemd aan, zonder haar in haar huis, ik voelde mij een soort van indringer. De weken en maanden erna werden de praktische zaken geregeld: wat doen we met het huis? Ik kon het idee dat iemand vreemd in de woning zou komen niet verdragen,  en was enigszins opgelucht dat een dochter van mijn broer en haar vriend er zouden intrekken. Dat betekende echter ook dat de woning werd verkocht ver onder de marktprijs maar dat nam ik er (toen nog) maar bij. Ik weet niet of ik nu dez...

 Nadat mijn moeder werd opgenomen in de kliniek kon ze, dankzij de hulp van de sociale dienst van de kliniek,  terecht in het Aymonshof, een bejaardentehuis zeg maar in Dendermonde.  Mijn broer en ik hadden toen al beslist dat zij niet langer alleen kon blijven.  Moeder daarentegen was er van overtuigd dat haar verblijf daar maar tijdelijk zou zijn. We lieten haar gedeeltelijk in haar overtuiging want het werd hoe langer hoe meer duidelijk dat zij zelf de ernst van haar toestand niet meer kon inschatten.   Om een lang verhaal kort te maken: op een paar maanden ging haar toestand zichtbaar achteruit, er kwamen steeds meer verwarde momenten en ergens rond eind april belandde moeder op de dienst palliatieve zorgen van de kliniek waar zij op 7 mei overleed. Mijn broer en ik waren in haar laatste uren bij haar. Ik had het er allemaal heel moeilijk mee, en de daaropvolgende maanden waren onwezenlijk.  Enerzijds viel er een soort van last van mijn schouders m...

 2017 was het jaar waar ik heel hard had naar uitgekeken, het jaar waarin ik op pensioen ging. Ik had het geluk te kunnen gaan op 58, een leeftijd die in deze tijden ondenkbaar is.  Mijn moeder was toen al langdurig ziek maar woonde nog thuis in haar eigen woning die haar zó dierbaar was. Het moet ergens begin 2019 geweest zijn dat haar toestand zodanig verslechterde dat wij haar dienden te laten opnemen in het ziekenhuis.  Achteraf zou blijken dat zij haar geliefde huisje nooit meer zou terugzien.  Volgende keer meer

Tja waarom eigenlijk...een soort van tijdverdrijf, een digitaal dagboek, kunnen terugkijken in de tijd, belevenissen herbeleven? Zeg het maar.  Ik ga er geen reclame voor maken maar ben wel benieuwd naar de reacties die er op gaan komen, als die er al zouden komen.   We leven in woelige tijden en gebrek aan inspiratie zal waarschijnlijk zeldzaam zijn.  Tot de volgende   P.