2019 slot

 De begrafenis gebeurde in intieme kring,  op mijn aandringen.  Een koffietafel voor de familie en kennissen zag ik niet zitten omdat zoiets meer lijkt op een familiereünie en daar had ik totaal geen behoefte aan. Ik ben er zeker van dat mij dat de nodige commentaren heeft bezorgd, hoewel die nooit rechtstreeks aan mij persoonlijk werden geuit. 

We dronken dus een tas koffie en aten een koffiekoek in het ouderlijk huis,  mijn broer en ik samen met onze partners en kinderen.  Het voelde vreemd aan, zonder haar in haar huis, ik voelde mij een soort van indringer.

De weken en maanden erna werden de praktische zaken geregeld: wat doen we met het huis? Ik kon het idee dat iemand vreemd in de woning zou komen niet verdragen,  en was enigszins opgelucht dat een dochter van mijn broer en haar vriend er zouden intrekken. Dat betekende echter ook dat de woning werd verkocht ver onder de marktprijs maar dat nam ik er (toen nog) maar bij. Ik weet niet of ik nu dezelfde beslissing nog zou nemen,  ik betwijfel het.

Één paar weken na de begrafenis reisden mijn vrouw en ik enige tijd rond in Denemarken en Duitsland,  de eerste keer sinds lang zonder ons zorgen hoeven te maken.  

Na onze thuiskomst moest er werk worden gemaakt van het leegmaken van het ouderlijk huis,  opnieuw iets waar ik met veel tegenzin aan begon. Ook fysiek had ik het moeilijk,  ik voelde mij doodmoe en bij de minste inspanning uitgeput. Ik kreeg er de verwijtende blikken gratis bij. Ik dacht dat het te wijten was aan een soort van inzinking na de spanningen van de voorbije jaren.

Er gebeurden toen al enkele zaken waarvan ik dacht dat ze niet klopten,  en nu 6 jaar later, ben ik ervan overtuigd dat mij toen heelwat onwaarheden werden verteld, iets wat ook zou blijken bij het verlijden van de akte van de woning. 

Ik ga er niet verder op ingaan,  enkel dit: vertrouwen verdwijnt te paard en komt te voet terug. 

De maanden gingen verder en mijn fut kwam niet terug. Ik probeerde wel maar het lukte niet,  zelfs een kleine wandeling met de honden was een opgave. Ik verdacht mezelf van een depressie en dat maakte me kwaad.

Tot ik ergens in november 's ochtends wakker werd en een enorme bult op mijn buik voelde,  die was op één nacht te voorschijn gekomen.  

Het verdict volgde de dag nadien: leukemie.  

Tot de volgende