Leukemie

 De dag dat ik de bult ontdekte op mijn buik werd ik door mijn vrouw stante pede naar onze huisarts gestuurd.  Deze stuurde mij in één beweging door naar de kliniek voor verdere onderzoeken.  Ik mocht direct gaan,  mijn huisarts houdt niet van treuzelen en dat versterkte mijn vermoeden dat er iets ernstig aan de hand was, wat hij ook zonder omwegen bevestigde.

In de kliniek werd een echo genomen en daaruit bleek dat de zwelling afkomstig was van mijn milt, die was in omvang verdubbeld.  Er volgde nog een bloedafname en ik mocht huiswaarts keren.  Een paar uur nadien kreeg ik al telefoon en de mededeling dat mijn bloed een abnormale hoog aantal witte bloedcellen bevatte en dat ik de dag nadien op de dienst hematologie werd verwacht.

De volgende dag werd ik door een hematologe ontvangen die mij vertelde dat ik waarschijnlijk leukemie had, en dat zij nog een aaantal bijkomende onderzoeken zou verrichten.  Ik onderging eerst een grondige scan en daaruit bleek dat er geen uitzaaiingen werden gevonden.  Nadien werd er via mijn borstbeen een beenmergpunctie genomen.  Het ging allemaal heel snel, de dag na de ontdekking van het gezwel was ik al half binnenste buiten gekeerd.  Nadien mocht ik kiezen: opname in de kliniek waar mij medicatie met infuus zou worden toegediend of naar huis en daar de medicatie oraal innemen in combinatie met heel veel water en rust. Ik koos voor het laatste. 

Ik had na de beenmergpunctie nog een heel open gesprek met de hematologe.  Ik zei haar dat ik, indien zou blijken dat haar diagnose zou betekenen dat mij niet veel goeds stond te wachten,  zonder twijfel voor euthanasie zou kiezen en dat ik in dat geval graag op haar steun zou kunnen rekenen.  Zij zei me dat ze me heel goed begreep,  dat zij mijn beslissing zou steunen maar vroeg me om toch maar eerst de uitslag van de punctie af te wachten.  Daar kon ik mee leven.

Tot de volgende keer